Krijgen zeilmeisjes eigenlijk ook gedoogsteun..?

Twee tomatenplanten in je tuin en die krengen niet op kunnen krijgen...

Ja, nee. Maar nou gaat het gebeuren hoor...!

Jawel, maar daarna pakken we het enthousiaste tempo van de afgelopen periode gewoon weer op!

Vulvazela: kuttoeter!

Je moet de afgelopen jaren wel zo'n beetje onder een steen geleegd hebben wil je niets hebben meegekregen van het succes van de Blue Man Group: drie blauwgeschilderde, haar-, oor- en stemloze mannen die op het podium een absurdistisch stuk rocktheater neerzetten met behulp van trommels, liters waterverf en PVC-pijpen. De eerste Blue Man Group werd ooit gevormd door drie New Yorkse straatartiesten, maar tegenwoordig maakt de organisatie gebruik van een internationaal netwerk van artiesten die steeds per lokatie als drietal kunnen worden ingezet, waardoor de shows op meerdere plaatsen en in meerdere landen tegelijk kunnen worden uitgevoerd.

Je kunt er op wachten dat dit concept een keertje binnen de popmuziek wordt ingevoerd, het moet namelijk enorm winstgevend zijn om acts als U2, Coldplay of The Rolling Stones in meerdere landen tegelijk te laten touren. En bovendien ook een stuk minder belastend voor de musici zelf! Even een blik in het verleden voor wat -wellicht onbedoelde- voorbeelden: de symfonische rockgroep Yes versleet in de 40 jaar van hun bestaan zoveel musici dat een jaar of 20 geleden twee formaties tegelijkertijd door Engeland tourden, de ene bestaande uit bassist Chris Squire met een handvol oudgedienden, Tony Kaye, Trevor Rabin en Allan White, de andere bestaande uit vier leden uit de meest succesvolle bezetting, optredend onder de naam Anderson, Bruford, Wakeman & How.

Een soortgelijke situatie speelt bij de Australische Little River Band, waarvan geen enkele muzikant van de succesvolle periode meer meespeelt, terwijl de oorspronkelijke zangers, Glenn Shorrock, Graeham Gobble en Beep Birtles, die tevens alle hits schreven, nog regelmatig onder hun eigen naam als trio plus band optreden.

Toch speelde dit soort dingen niet alleen in het pleistoceen van de popmuziek. Ook de succesvolle, Britse meidengroep de Sugababes, kent ondertussen een tegenhanger bestaande uit de dames Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy, die de groep 12 jaar geleden oprichtten en nu de messen slijpen om onder de oude naam weer te kunnen optreden.

Uiteraard speelt hier wel een factor die bij theater wat minder bepalend is voor het geheel: de authenticiteit van het geluid. Zou een tweede U2 bijvoorbeeld levensvatbaar zijn zonder de heren Bono en The Edge? Wat als zij zich zouden splitsen in twee afzonderlijke U2's? Ziehier het principe van Splitsing & Fusie: de gezichts-, sfeer- of geluidsbepalende leden van een grote band stappen ieder in een nieuwe versie, met dezelfde naam en hetzelfde repertoire. Zodra het publiek aan de nieuwe situatie is gewend en iedere afsplitsing als zodanig heeft erkend splitst iedere bezetting zich op in en volgende generatie, net zolang tot er sprake is van een wereldomvattend commercieel popconcern, dat waar dan ook kan optreden, componeren en opnemen. Zodra het even inkakt treedt de band een keertje grootschalig op in de oorspronkelijke bezetting en de kassa rinkelt weer als nooit tevoren!

Het lijkt ideaal, zo'n model, maar er zijn wel degelijk keerzijden. Ik noem er maar één: op hoeveel Toppers zitten we te wachten?

Kortom, vergeet dit stukje maar weer net zo hard. Iemand onlangs nog iets van The Beatles gehoord?

Vroeger had je Marjolein en Jacqueline, twee identieke tweelingzusters die mijn emotionele groei ernstig beïnvloeden. De eerste had na twee weken nadat ze in mijn klas kwamen al een eerste huwelijksaanzoek mijnerzijds te pakken, nummer twee drie dagen later. Normaliter beschouwt men zulks als absoluut afkeurenswaardig, maar als je vijf bent oordeelt men daar gelukkig een stuk soepeler over.

Pas echt vervelend werd het toen de dames iets ouder werden en zich volledig overeenkomstig de geldende schoonheidsnormen tot vrouw begonnen te ontwikkelen. Ik kon namelijk geen keus maken. En aangezien dat ingevolge de toenmalige opvattingen wel een beetje van me werd verwacht, koos ik voor de gemakkelijke weg: ik koos voor geen van beiden.

Een soortgelijke ervaring beleefde ik enkele weken geleden toen ik reageerde op een advertentie voor een prachtig mooie Allparts Telecaster-body, die mij een mooie basis leek voor mijn eerste zelfbouw-gitaar project. Toen ik na afspraak in de werkplaats van de verkoper arriveerde, bleek hij echter twéé van dergelijke bodies te hebben, beiden van prachtig alder, beide met een onweerstaanbaar mooie 'flamed' maple top en een donkergroene 'burst'. En uiteraard met twéé bijbehorende 'skunkstripe' halzen!

Onwillekeurig schoot mij de periode met de identieke tweeling te binnen, maar deze keer besloot ik te doen wat ik toentertijd had nagelaten: ik maakte geen keuze, ik nam ze gewoon allebei! Ongetwijfeld had deze keuze in het eerste geval geleid tot interessante tijden, in ieder geval op z'n minst tot maatschappelijke afkeuring. Terugkijkend levert dit in ieder geval voldoende inspiratie op tot de bouw van twéé bloedmooie, zelfbouw Telecasters, wellicht een mooi item om op dit log nader over te berichten. Indachtig mijn gewoonte om mijn gitaren een naam te geven, zou ik daar al iets over kunnen verklappen.

Maar dat zal niemand verbazen....

Van de week reed ik achter een bestelwagen met het opschrift "Grote maten leggings", gevolgd door een website.

Daar kan ik dan een hele nacht zwetend van wakker liggen....!

Watervogel met perfecte schutkleuren: Stealthloper.

Enkele weken geleden deed mijn zoon een opmerkelijke aanschaf: de DVD van de film "Mamma Mia", met onder meer Colin Firth, Pierce Brosnan en Meryl Streep. En wat meer is: met de muziek van Abba. Misschien wel net zo opmerkelijk is dat ik de film, als fervent ABBA-bewonderaar, nog niet heb gezien en ook vermoedelijk niet eens ga bekijken.

Mijn fascinatie voor het Zweedse viertal stamt uit de tijd dat ik ergens in een vunzig boekje een foto tegen kwam van zangeres Anni-Frid Lyngstad, in een pose die menig aankomend gyneacoloog in die tijd extra studiepunten moet hebben opgeleverd. In de daaropvolgende fase van basale puberale geslachtsdrift raakte ik dusdanig de weg kwijt dat ik me in de muziek van de beide dames ging verdiepen en toen de ergste testosteron-rush begon weg te ebben had ik voldoende muzikaal inzicht in het verschijnsel ABBA verworven om het succes aan de hand van technische criteria te verklaren.

Het grootste gedeelte van het ABBA-repetoire bestaat uit makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. De kracht van ABBA lag echter niet zo zeer in de kwaliteit van de deuntjes, maar in de wijze van arrangeren en produceren. Ulvaeus en Andersson ontwikkelden namelijk in de studio een wijze van kommaneuken die resulteerde in multigelaagde en zeer gedetailleerde orkestraties, maar ook in tot in de puntjes verzorgde opnames. Kenmerkend was bijvoorbeeld de truc om de zangpartijen niet "bovenop" de begeleiding te leggen, maar ze qua niveau ongeveer gelijk te trekken met de andere partijen, waardoor niet zo zeer het deuntje, maar het totaalgeluid belangrijk werd; geen liedje plus begeleiding dus, maar een totale compositie waarin de zang wel leidend, maar zeker niet het belangrijkste onderdeel was.

Maar goed, zo ging dat dus met mij. De dames van Abba paaiden mij op non-verbaal niveau, de heren wisten vervolgens mijn interesse voor muziekopnames en -producties op te wekken en zetten mij en passant ook nog eens op het spoor van andere grootheden als Phil Spector, Alan Parson, Steve Lilywhite en Trevor Horn, zomaar wat mensen die behoorlijk bepalend zijn geweest voor hoe muziek in de afgelopen decennia heeft geklonken.

Terug naar 'Mamma Mia'. Daar kan ik kort over zijn: de Abba-magie ontbreekt hier geheel. De liedjes zijn duidelijk ondergeschikt gemaakt aan het geheel, de zang is gemixt op verstaanbaarheid en de zangers zijn weliswaar acteurs die een leuke partij kunnen zingen, maar geen zangers. Wat overblijft is een vrolijke familiefilm vol makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. En volgens mij had ik al laten doorschemeren daar ik dáár niet op zat te wachten. Daar helpt zelfs een blik op de interne huishouding van Meryl Streep me niet van af...

09:58: Kaartverkoop start op 12/2/2010 te 10:00 uur
10:00: Service tijdelijk niet beschikbaar
10:02: Service tijdelijk niet beschikbaar
10:12: Service tijdelijk niet beschikbaar
10:45: Service tijdelijk niet beschikbaar
10:47: Uitverkocht

Ik vraag me dan altijd af waar al die omroepen zo hun kaarten vandaan halen...

MET SPOED TE KOOP GEVRAAGD: Belgisch, Zweeds of Deens paspoort, liefst incl. nationaliteit! Prijs niet belangrijk, snelle beschikbaarheid wel. Reacties graag per reactieding.

Met ingang van vandaag is Suffie niet meer wat het geweest is. Na bijna acht jaar in wisselende intensiteit te hebben geschreven over barok dooraderde kunstlullen, relationele twijfels en zo'n beetje alles daar tussenin, is het nu tijd om een mooie en veilige combi te maken tussen webloggen en een andere rode draad: muziek. Het leek me een mooi plan om de nieuwe lijn in te zetten met een mooi lijstje van muzikanten en bands die in 2009 iets in mij hebben losgemaakt (ongeacht wat):

Owl City - Als je kans ziet om een aanstekelijk popliedje (Fireflies) te bouwen, louter gebaseerd op analoge synthesizerklanken, zonder te vervallen in techno of new age, dan verdien je aandacht. Bij deze dus. De tijden van PhD herleven...

Moke - Dan ben je toch een aantal jaren gitarist geweest in misschien we de meeste tegendraadse, Nederlandstalige post-punkband van de afgelopen 30 jaar. Dan trek je nu ineens de ouwe kleren van Liam Gallagher aan, laat het kapsel knippen van Paul Weller, begint een Britpop-band met een aantal dito klonen, en denkt dan dat je met chagrijnig kijken op persfoto's een cool imago kunt opbouwen. Leuke muziek, maar laten we alstublieft niet over muzikale integriteit beginnen...!

Alquin - Nu de eerste babyboomers de leeftijd van weemoed en nostalgie beginnen te bereiken, zie je ineens allerlei ouwe pophelden uit de jaren 70 en 80 naar de instrumenten grijpen om op classic-rockevenementen nog wat oude lijken op te warmen en zo een graantje mee te pikken van de retro-gekte die momenteel heerst. Alquin kwam ruim 25 jaar na hun opheffing weer bij elkaar en ging gewoon weer door met het maken van uitstekende, nieuwe progrock-CD's die weinig tot geen ouwelullengeur met zich meedragen. Zolang je maar niet naar die koppen kijkt.

Michael Jackson - De King of Pop leerde ons andermaal hoe je perfecte marketing bedrijft: eerst zorg je voor reuring met absurde plannen voor een al even absurde reeks megaconcerten en dan ga je dood! Dát is dus de manier om een ingeslapen carrière nieuw leven in te blazen en de kassa's als vanouds te laten rinkelen! Jammer dat hij er zelf niet zoveel meer aan heeft, maar ongetwijfeld doen veel platenbazen een moord voor zo'n artiest. Daar kunnen andere min of meer in het slop geraakte generatiegenoten mooi een voorbeeld aan nemen. George Michael? Prince? Madonna?

Lady Gaga - Gek mens met een rare snaggel en dito kleding. Maakt plastic muziek een doet haar uiterste best om neukbaar te lijken. Ik sla even over, dank u. Aan de andere kant, als je het lef hebt om tijdens een live-televisieshow je eerste hitje in je uppie vanachter de piano te vertolken en daarbij ook nog eens stevig overeind blijft, dan heb je wel ballen! Of was dat nou juist het probleem?

Nick & Simon - Leuke Hollandse boys met dito stemmen en muziek die zo af en toe redelijk aanvaardbaar is. Belangrijkste prestatie dit jaar: mij van m'n allergie voor Whamm's 'Last Christmas' af helpen door een kerstliedje op de markt te brengen dat nóg irritanter is. U wordt beiden bedankt.

Snow Patrol - Wat mij betreft hebben deze Schotse lieden afgelopen jaar bewezen op gelijke voet te staan met een reeds gearriveerde band als Coldplay. Zanger Gary Lightbody mist misschien het charisma van een Chris Martin, maar voor mij was 'A Hundred Million Suns' absoluut één van de beste CD's die afgelopen jaar te beluisteren was.

De Zingende Fresia's - Met afstand de mafste smartlappenband van Nederland (op de voet gevolgd door Bertje Doperwtje). Hebben vorig jaar niet zoveel bijzonders gedaan, maar zijn wel dankbaar materiaal om een lijstje mee vol te krijgen.

Paul McCartney - Met z'n 67 jaar is Macca de eerste popbejaarde waarmee nog steeds terdege rekening gehouden dient te worden. De onlangs geremasterde en digitaal opgepoetste Beatles-box bewijst dat hij geniaal was, zijn laatste wereldtoernee dat hij het nog steeds is. Bovendien was hij afgelopen kerstmis de enige artiest waarvan per uur minimaal vier verschillende kersthits op de radio werd gedraaid.

Ilse DeLange - Mocht ik in september voor het eerst sinds vele jaren weer eens mee het podium op. Wát een schatje toch...*zucht*...