Chris Squire - Fish Out Of Water

Toen de leden van de symonische rockgroep Yes elkaar in het midden van de jaren zeventig even wat minder vaak knuffelden, vonden ze hun geluk tijdelijk in het produceren van solo-albums. Fish Out Of Water, het enige echte soloalbum dat bassist Chris Squire ooit maakte, stamt uit die tijd en maakt onmiddellijk duidelijk wie er binnen Yes verantwoordelijk was voor de overlappende, canonachtige ritmische patronen en de niet te volgen samengestelde maatsoorten. Op FOOW staat precies één nummer in een min of meer gangbare maatsoort (You By My Side in driekwarts), de rest is voor een gemiddelde muziekliefhebber vrijwel niet te tellen.

Toch is de muziek van Squire, zeker in vergelijking met het toenmalige werk van Yes, redelijk toegankelijk te noemen. Dat komt vooral omdat hij gebruik maakt van echte strijkers en blazers en de hoeveelheid electronica behoorlijk beperkt houdt. Squire heeft een typische, maar niet onprettige stem en stapt ook niet in de valkuil om zijn virtuositeit op de basgitaar tot vervelens toe te demonstreren. Sterker nog, die basgitaar speelt wel een heldenrol in de muziek, maar blijft overal melodieus en functioneel klinken, zonder de vervallen in de bulderende rioolpijpensound zoals die vaak op de platen van Yes te horen is en waarvoor de zwaar overstuurde Rickenbacker 4001 van Chris de belangrijkste verantwoordelijke is.

Wat overblijft is een album met prettig klinkende songs, soms wat weemoedig, soms wat overvloedig opgebouwd uit verschuivende en herhalende thema's, absoluut ondansbaar wegens hakkelende ritmes, maar wel heel mooi. Dat zo'n vent niet eens wat vaker iets in z'n uppie doet. Aan de andere kant, de titel zegt het al: Vis op het droge...

In het kader van "eens per jaar is het geoorloofd je ecologische principes te laten varen" stond het kerstdiner in Huize Suffie dit jaar in het teken van excessief aaibare bedreigde uitheemse diersoorten.

Naast een eenvoudig arrangement van veldsla, presenteerde Suffie een trio van koalamedaillons, vogelbekdierhaasjes en pandatournedos, gewikkeld in dodo-spek en bedropen met een saus van sjalotjes, bospaddenstoelen en kookaburralever.

Uiteraard zijn huiden, pelzen en veren van de gebruikte wildsoorten netjes weggegooid, voordat kwaadwillenden ze achterover drukken om bontjassen van te maken. Dat soort ranzige types zijn namelijk altijd actief, ook met kerst...!

(redo kerst 2004, wij hebben iets met eten...)

Kerstmis, een feest van bezinning en beschaving. Een feest om na te denken over de verworvenheden van onze cultuur en samenleving:

"Maarreh.... wat ga jij eigenlijk morgen eten?"
"Geschroeid bosvarken. En verminkte garnaal vooraf.."
"En vanavond?"
"Bambi à la Beverwijk, met prut van heksenboleten... En jij?"
"Doodgeschoten kangaroe, morgen gaan we steengrillen met bedreigde diersoorten...."
"Lekker..."
"En een flesje soixante-neuf du pape..."
"Had ook Canei kunnen wezen... *rilt*"
"Inderdaad... *rilt terug*"

Wie zei ook al weer dat kerstmis het beste in de mens wakker maakt...??

(redo kerst 2003)

Onlangs las ik ergens iets over een onderzoek, waarvan de uitkomst mij wel raakte: Als mensen zonder aanwijsbare medische noodzaak plotseling aan hun conditie gaan werken en afvallen is dat vaak een indicatie dat zij op het punt staan een nieuwe of buitenechtelijke relatie aan te gaan. Dat is natuurlijk geen hogere wiskunde, wie een nieuw kippetje of haantje aan de haak slaat zal wel eerst zijn marktwaarde op niveau moeten brengen om de kans van slagen te optimaliseren.

Relatietechnisch gesproken raakt deze wetenschap mij niet echt. De laatste keer dat ik toestond dat een vreemde vrouw haar buitenechtelijke, koude voeten onder de lakens in mijn rug zette is al weer even geleden en de neiging om daar nog eens aan toe te geven onbreekt momenteel volledig. Wel onrustgevend is dat deze onthulling ongeveer samenviel met een aardig gesprek dat ik had met mijn huisarts, over wat wij voor het gemak maar even de Wet van Behoud van Mij noemden: Als je een persoon uitdrukt in de constante P, dan is P het product van de vectoren in een vierdimensionaal assenstelsel X,Y,Z en T. Het verlengen van de vector T (tijd) is slechts mogelijk door de coördinaten X en Y dichter bij het nulpunt te brengen, er van uitgaande dat de coördinaat Z na het bereiken van de volwassenheid min of meer als onveranderlijk moet worden beschouwd. Praktisch gesproken: mijn levensverwachting zou gunstig worden beïnvloed als ik serieus werk zou gaan maken van het verminderen van mijn breedte- en dieptewaarden, hetgeen natuurkundig gezien een fikse afname zou moeten betekenen van de huidige hoeveelheid Suffie (voor de moeilijk lezenden onder ons: als je je kind nog volwassen wilt zien worden, moet je nu gaan afvallen, vetklep!).

Die exercitie is nu uiteraard voorlopig even van de baan. Mijn Lief is niet mediavreemd en zal onvermijdelijk haar conclusies trekken, ook al zit daar nog zo'n mooie medische onderbouwing in. En als ik nou ergens niet op zit te wachten is het een vrouw die vanwege de overlevingsdrang van haar echtgenoot al of niet ten onrechte twijfel heeft over de de integriteit van onze huwelijksgelofte.

We hebben het goed, Mijn Lief en ik, maar hebben wel degelijk mindere tijden gekend. Tijden die werden beheerst door zowel interne als externe invloeden, maar waar we allebei beter uit zijn gekomen. Ik zie dat ook aan haar, zoals ze in de afgelopen maanden is opgebloeid, kleur heeft gekregen en het leven weer is gaan zien als één groot feest. Ze stapt weer met vriendinnen, gaat vol enthousiasme naar haar werk en ziet er weer blozender, gelukkiger, jeugdiger, sexier en strakker uit als ooit tevoren...

Slanker ook, lijkt wel...

Primus - Green Naugahyde

Als je in slaap valt bij de muziek van RHC en romantisch dineert met Alien Ant Farm, dan zou je wel eens rijp kunnen zijn voor de heren van Primus. Dit trio, onder leiding van bassist en Vader van Alle Kwaad Les Claypool, maakt namelijk vergelijkbare, stampende teringherrie, maar dan in het kwadraat.

Waar de eerste twee bands zich nog wel eens wagen aan liederen met een kop, een refreintje en een staart, zijn de nummers van Primus weinig meer dan retestrakke grooves en licks, gebaseerd op de razendsnelle ruk-, pluk-, timmer- en taptechnieken van Claypool. De sporadische, vervormde zanglijntjes vallen over het algemeen hooguit op door de melige en humoristische teksten, maar nauwelijks door enige vorm van meezingbaarheid.

Green Naugahyde is de eerste volwaardige CD van het virtuoze trio en sluit naadloos aan bij eerder werk: rare teksten, lollige titels als Jilly's On Smack, Eternal Consumption Engine en Tragedy's A' Comin' (uitgebracht op single!), en vrijwel volledig op bassgitaar geënte riffs. Dat daarin overigens nog behoorlijk wat afwisseling in zet, zegt iets over de verzamelde techniek van de heren.

Primus is bij het grote publiek eigenlijk hooguit bekend vanwege de single Wynona's Big Brown Beaver en dan waarschijnlijk uitsluitend om de bijzonder lollige videoclip die in de jaren negentig nog wel eens langs kwam op het toen nog vooruitstrevende MTV. Dat is op zich niet zo gek, het uitluisteren van een complete Primus-CD vergt namelijk behoorlijk wat energie en uithoudingsvermogen. Wat dat betreft is ook het volledig beluisteren van Green Naugahyde te vergelijken met een nachtoverschrijdend kussengevecht met de vier uit het lab ontsnapte klonen van J-Lo: je bent voor de eerste drie weken volledig uitgeput, iedere verzwakking van aandacht kan fataal zijn, maar je blijft wel achter met het tevreden gevoel dat je iets bijzonders is overkomen.

Het schijnt dat alles weer werkt.... Dankzij HansFN, held en dienaar van PivotX!

Het schijnt dat ik vorige week iets te enthousiast mijn Pivot heb opgepoetst.... Mijn comments worden niet opgeslagen..

Wel lekker rustig, maar toch...

Onlangs manifesteerde zich de eerste aanvang van het eind van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven. Deze manifestatie vond plaats in het kleinste kootje van mijn linkerpink, in de vorm van stijfheid, pijn en een hoorbare klik bij het bewegen ervan. Dit heet in medische termen artrose, oftewel slijtage aan kraakbeen en gewricht. En dat betekent dus de eerste aanvang van het einde van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven.

Dat lijkt wat overdreven dramatisch. Mijn lijf reikt tot ruim 1.80 meter boven het aardoppervlak, bevat nog zo'n 205 botten die min of meer naar behoren functioneren en wordt bovendien omsloten door een hoeveelheid stevig en doorbloed vlees die als voldoende mag worden beschouwd om een Burundese buurtbarbecue te faciliteren. En zo'n kutkootje, dat qua volume nog geen tiende promille van het totaal uitmaakt, zou mijn leven verwoesten?

Probleem is dat ik gitaar speel, dat geeft mijn linkerpink een wat bredere rol dan het stelselmatig verwijderen van intranasale sedimenten. Mijn pink is de septime in mijn barré's, de sus4 in mijn majeuren, het scharnierpunt voor mijn push-ups en ook nog eens twee frets extra spreiding, hetgeen mijn spel doet onderscheiden van het gejengel van de gemiddelde kampvuurbroddelaar.

Artrose is, om de medische terminologie nog maar even aan te houden, irreversibel en progressief. Oftewel, het gaat nooit meer over en wordt in de loop der tijd steeds erger. Dat roept vragen op: hoe plant dit zich voort? Wandelt de slijtage langs mijn pink naar boven? Of trekt deze naar het kleinste kootje van mijn ringvinger en zo verder? Is mijn rechterpink het volgende slachtoffer of is wellicht mijn linker kleine teen aan de beurt? Parallel daaraan hangt dan de vraag hoe ik de rest van het leven zoals ik dat nu leef ga regisseren: a. nu het nog kan al mijn nog resterende gitaarambities er achter elkaar versneld doorheen jassen, inclusief een geforceerd optreden op Pinkpop en een onverantwoord gefinancierde aankoop van een Les Paul Custom Black Beauty; b. de helft van mijn ambities schrappen, bij de andere helft gas terugnemen en hopen dat ik het moment van totaal blokkeren met rustig aan doen zover mogelijk voor mij uit kan schuiven, of c. gewoon door blijven gaan met wat ik nu doe en afwachten wanneer er vanzelf een einde aan komt.

Een vierde, tevens meest ingrijpende scenario speelt zich af ergens in de achterste regionen van mijn achterhoofd en behelst onder meer het afscheid van mijn bandje en de verkoop van alles wat ik in huis aan gitaren, versterkers en randapparatuur heb rondslingeren, hopende dat de opbrengst daarvan voldoende is om de nieuwe weg die ik insla te bekostigen. Een weg die door velen wellicht als onverwacht of zelfs schokkend zal worden ervaren, maar die mij wel vrijwaart van een veel te vroege confrontatie met mijn eigen verval.

Moet ik wel iemand vinden die mij op mijn leeftijd nog serieus drumles wil geven...