Suffie kapt er mee

Donderdag 26 Februari 2015 at 2:18 pm


Jawel, dat leest U goed: Suffie gaat stoppen, althans als Suffie. Dat is niet nieuw, Suffie bestond al een tijdje niet meer, namelijk tussen 2006 en 2010 en daarvoor had de personage Suffie het Heintje Davidssyndroom al enige tijd als een zware wolk Old Spice om zich heen hangen vanwege het feit dat hij vaker op zwart ging dan stukjes plaatste.

In de afgelopen jaren kwam ik nog even terug, onregelmatig en min of meer onder dwang van het feit dat ik zo gek was geweest een boekje te publiceren met schrijfsel van deze site.

Maar nu is Suffie klaar. Suffie heeft aan een behoefte voldaan, namelijk die van Suffie. Suffie is een mooite uitlaatklep geweest, een alter ego die alternatieve einden schiep voor reeds bestaande gebeurtenissen en al of niet geheel verzonnen verhalen tot werkelijkheid maakte.

Suffie was een goede vriend, die mij vergezelde in een virtuele werkelijkheid die soms parallel, maar niet zelden ook haaks was.

De bestaande verhalen blijven vooralsnog staan waar ze staan, de mogelijkheid van nieuwe stukjes op een andere plek is meer dan waarschijnlijk. U hoort nog....

Of misschien wel niet...

Uit Suffie's platenkast (14)

Woensdag 31 December 2014 at 11:44 am


Gerard Joling - The Collection 1985-1995

Alweer vele jaren geleden coachte ik enige tijd lang een zanger die zichzelf graag 'De Nederlandse Gerard Joling' noemde, feitelijk een Joling-imitator die zichzelf op basis van zijn badkamerervaring op vrijwel gelijke voet met zijn grote voorbeeld stelde. Om hem enige realiteitszin bij te brengen nam ik in mijn eenvoudige thuisstudio een demo met hem op, die ik hem vervolgens onbewerkt liet horen. Onze zanger pikte de boodschap goed op en wierp zich met hernieuwd enthousiasme op zijn carrière als rijinstructeur. De CD die ik als basis gebruikte voor de backingtracks liet hij achter.

Een verklaring is echter iets anders dan een excuus. En als je in het kader van een reeks blogstukjes blind een CD van Gerard Joling uit de kast trekt, moet je ook de ballen tonen om daar eerlijk voor uit te komen.

1985-1995 is een bijeenraapsel van typische Joling-zingsels die in ieder geval één ding duidelijk maakt: De Gerard Joling in die periode is absoluut één van de beste zangers van Nederland. Joling koppelt een fantastisch stemgeluid aan een surplus aan techniek en een bereik waar menig koorknaap jaloers op is. Daar komt bij dat de composities en arrangementen op deze schijf, vrijwel allemaal aan de hand van Peter de Wijn, perfect zijn geproduceerd. Helaas voor de argeloze luisteraar levert een stapeling van perfectie geen ultieme perfectie op, maar in dit geval slechts een kabbelende sloot van gepolitoerd plastic, waaruit iedere spanning, durf en avontuur zorgvuldig is verwijderd en vervangen door slaapverwekkende muzikale cliché's. Wie het aandurft om langer dan een minuut naar deze schijf te luisteren wordt overspoeld met gemakzuchtig geschreven liedjes, vol valse bombast en slaapverwekkende nepkitsch, waarin de lasnaden ernstig doen vermoeden dat zelfs het plástic niet echt is. Zoveel talent en techniek, verzopen in waterverf en slappe thee. Dóódzonde...

Uit Suffie's platenkast (13)

Vrijdag 23 Mei 2014 at 08:35 am


The Who -  Quadrophenia

Quadrophenia dus. Als je in het kader van je periodieke random pick dit album uit de kast trekt en de emoties als een warme douche over je heen vallen, dan weet je dat het een verder verloren dag wordt. En dat er van een nuchtere beschouwing geen sprake kan zijn.

Quadrophenia. Ik vond de elpee als puppy in de platenkast van mijn broer en gaf daarmee mijn muzikale ontwikkeling definitief richting. Ik draaide hem af tot er zwarte krullen van de naald af kwamen, schreef de akkoorden op en leerde mijzelf iedere gitaarpartij tot op de noot na te spelen. Ik deed dit dan ook regelmatig, samen met mijn broer, tot groot ongenoegen van mijn buren, die dan ook met enige regelmaat met een bezem de maat meetikten tegen het plafond.

Ik keek de film in de bios, draaide de Beta- en VHS-versies tot de strepen over het scherm liepen en kocht later de DVD, die ik net zolang draaide tot ik er doorheen kon kijken. Tweemaal bezocht ik The Who toen ze het album integraal uitvoerden en beide malen zat ik te janken als een klein kind.

Townsend is God, Daltrey is Zijn profeet. Laat ik het daar maar even bij laten...

Een hapje te veel

Dinsdag 06 Mei 2014 at 1:22 pm


Toen ik eergisteravond laat thuiskwam na een middag vol noeste arbeid was dit voor Mijn Lief het teken om de frituurpan op te stoken ter bereiding van een portie luxe frituurhapjes van een bekend, ambachtelijk merk. In de doos zaten twaalf hapjes in vier verschillende smaken. In onze normale gezinssamenstelling zou dit een perfect garnituur betekenen, maar deze avond waren wij opgeplust met onze -inmiddels niet onverdienstelijke- poging tot schoonzoon. En dat betekende een fors rekenkundig probleem.

Twaalf hapjes voor vier personen zijn op zich mooi uitgerekend, maar de mathematisch ingestelden onder ons zien ongetwijfeld de bui al hangen: als er vier smaken zijn, maar er zijn slechts drie hapjes per persoon is het onmogelijk dat iedere aanwezige van iedere smaak een stukje te eten krijgt. Sterker nog, er is geen enkele gelijke verdeling te maken zonder dat je met een scherp mes in de frituurhapjes gaat zitten snijden. Of je moet besluiten dat iedere aanwezige drie stukjes van één smaak krijgt, waarbij een eventuele keuze op voorhand een nieuw probleem vormt.

De vraag is natuurlijk of hier sprake is van stom toeval, of dat de voedselindustrie een bizarre vorm van humor heeft ontwikkeld om de interactie met het suffe koopvee nog enigszins prikkelend te houden. De frituurhapjes vormen namelijk bepaald geen uitzondering: in onze supermarkt zijn de drumsticks verpakt met acht stuks tegelijk. Voor een huishouden met drie personen betekent dit dat iemand uit het gezin na twee stukken mis grijpt. Dat betekent dat het noodzakelijk is om een kleinere verpakking bij te kopen, die vervolgens weer bestaat uit....drie stuks! Ben je met z'n vieren dan moet je genoegen nemen met twee stuks per persoon, of meteen een dubbel pak kopen. In dat laatste geval loopt het aantal dus flink op, tenzij je de helft van één pak in de vriezer gooit zodat je een volgende keer maar één compleet pak hoeft te komen. Oftewel, voor veel mensen een onredelijke aanslag op hun logistiek organisatorische vermogens.

En dan de horeca-humor! Bestel op een terras eens een bittergarnituur, tien tegen één dat het aantal snackjes een priemgetal is, dus 5, 7, 11, 13 of 17. Dat betekent in ieder gezelschap standaard een oorlog om het laatste stukje. Tenzij je deze vorm van humor moet zien als een methode om het aantal bestelde garnituurtjes op te plussen tot de kleinste gemene deler van het aantal personen en snacks. En ook hier is de mathematisch minderbedeelde medemens weer de sjaak, hij zal zich wellicht genoodzaakt zien om voor iedereen z'n eigen garnituurtje te bestellen.

Dat laatste verschijnsel zag ik overigens eergisteravond ook knalhard terug in de praktijk: toen er naast de twaalf op de verpakking beloofde hapjes er tot onze stomme verbazing nog een dertiende uit de doos rolde, stapte mijn zoon prompt richting koelkast om een tweede portie uit het vriesvak te trekken.

Allemaal eikels, die frituurboeren...!

Blinde paniek

Donderdag 01 Mei 2014 at 11:45 am


Vandaag is nu al een unieke dag. Vandaag zal namelijk te boek komen staan als de eerste dag dat ik ooit het gevoel van totale en blinde paniek mocht ervaren. We hebben het dan niet over een 'krèk, was da noe' moment met een klopje meer in 't hart en gevoelens van verminderd welbehagen, maar over totale wegkwijtheid. Oftewel: totale verlamming van het metabolisch systeem, integrale desoriëntatie, klam zweet uit alle poriën en een hart als een stuiptrekkende kwal in een emmer warme cola.

Het zou onzin zijn om te zeggen dat het schuim der adrenaline mij vreemd zou zijn, ik kan mij zowel in werk als privé nog wel een aantal situaties herinneren die ernstige aanslagen deden op het herstellend vermogen van mijn hartkleppen. Dan denk ik aan op grote hoogtes aan héle dunne lijntjes hangen, messen en pistolen, vriendinnetjes die elkaar op een héél ongelukkig moment tegenkwamen waar ik bij was, boze papa's met gespierde armen, echtgenotes met een uurtje eerder vrij, onweer in uiterst ongunstige omstandigheden, inhalende automobilisten zonder spiegeltjes en afslaande fietsers zonder handen. Kortom, voldoende stof om zo af en toe even kortstondig heel bezorgd te worden over je eigen welbevinden.

En toch kan ik me even geen situatie bedenken die ook maar in de buurt komt van het gevoel van krankzinnige wanhoop dat mij vanochtend overspoelde, toen ik ontdekte dat ik al mijn emailtjes, behorende bij het account van mijn vorige provider, per ongeluk in het digitale niets had laten verdwijnen, inclusief een mailtje met drie concertkaartjes in PDF-formaat voor een optreden van de band die mijn leven als puber muzikale vorm gaf: Yes. Had ik op dat moment gaatjes in mijn oren gehad, dan had het adrenalineschuim zonder twijfel aan weerzijden van mijn stoel tegen de muur gespoten, want hier zag ik in één ogenblik mijn persoonlijk cultureel moment van het decenium aan mij voorbijgaan. Dat deze actie tevens betekende dat ook mijn broer en mijn vriend, waarvan er ééntje al had betaald, kaartloos naar Tilburg zouden afreizen, ging op dat moment even aan mij voorbij.

Toch bevestigde deze situatie wel iets anders, namelijk de tegeltjeswijsheid dat er geen dalen zonder toppen zijn. Oftewel, het gevoel dat ik gewaar werd toen ik middels een aantal softwarematige U-bochtconstructies alsnog het betreffende mailtje plus PDF'jes boven water wist te brengen was de perfecte contra-emotie. Het was het gevoel van vaste grond onder de voeten hebben na een lange afdaling, met één hand iemand's pistool weten af te pakken, héél snel uit een raam kunnen klimmen met medeneming van voldoende kleding, met een snelle beweging op de weg weten te blijven zonder een krasje op te lopen en met succes een meisje in een veel te kleine kast weten te frommelen zonder dat deze uit elkaar barst (de kast dan). Dat gevoel dus, maar dan vermeerderd met de extatische euforie als van een overwinning op het totale leven. En natuurlijk ook het terugkeren van basale cognitieve vermogens, die mij er overigens wel toe brachten om de kaarten meteen even uit te printen en op te bergen.

In ieder geval heb ik vandaag nog een ding geleerd: zogenaamde deskundologen die beweren dat mensen die veel achter hun computer zitten vaak lijden aan een zekere gevoelsarmoede, hebben geen idee waar ze het over hebben...!

Stel je voor...

Woensdag 16 April 2014 at 12:22 pm


Stel, je hebt een seksuele afwijking waarbij je het fijn vindt om je pielemoos in jonge hondjes te steken. Zoiets moet je dus écht niet willen, onze maatschappij is namelijk nog helemaal niet klaar voor deze 'puppy-love'variatie. Jonge hondjes moeten namelijk vertederend, onschuldig en knuffelbaar zijn en niet uitgerekt over straat waggelen.

Als je een beschaafd mens bent hou je er dus je mond over. Je houdt je verre van hondenliefhebbers, zeker als ze pups hebben, neemt genoegen met een beperkt seksleven of zoekt alternatieven in pluche beesten waar je een latex anusje uit de Viashop-catalogus hebt ingenaaid. Soms bezoek je ranzige zaaltjes waarin je met soortgenoten in het diepe donker voor de zoveelste keer '101 dalmatiërs' kijkt en in het uiterste geval trek je jezelf diep in de nacht af voor de etalage van een malafide dierenhandelaar.

Als je dapper bent maak je je afwijking en de acceptatie daarvan bespreekbaar, vertel je aan de maatschappij hoe het is om zo te zijn. Vertel je dat je rustig op straat een hondje kan aaien zonder bijbedoelingen, dat je niet automatisch een paal in je broek krijgt als je een jong herdertje ziet spelen, dat je seksualiteit net zo beheersbaar is als bij een ander, die ook niet iedere vrouw bespringt die hij op straat tegenkomt, dat je je bewust bent van wat je gevoelens in de maatschappij teweeg brengen en dat je daar integer mee probeert om te gaan.

Als je dom bent zet je de maatschappij tegen jezelf en je lotgenoten op door een politieke partij op te richten waarin je opkomt voor je rechten. Dan stel je een partijprogramma op waarin je pleit voor avondopenstelling van kennels en asielen, of het uit het strafrecht halen van seks met dieren. Je vindt dat dieren moeten mogen meespelen in 'hardcore' films en dat puppies ongeregistreerd en anoniem vanuit fokkerijen mogen worden verkocht. Je pleit voor verlaging van de plaatsingsleeftijd van jonge honden van 12 naar 8 weken en eist vrije inzage in de registers van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied. En daarna mopper je dat Nederland steeds intoleranter wordt...

En dan gaat het nog maar om puppies...!

Dit stukje dateert uit juni 2006, de eerste keer dat pedopartij ter discussie kwam en even later de pedofielenvereniging 'Martijn' waarover justitie zich deze week uitspreekt. Ik dacht dat het wellicht een goed idee was om nog even aan te halen waarom we zo'n club eigenlijk niet willen. Althans niet in deze vorm...

Cross-branche Formatting

Vrijdag 11 April 2014 at 08:35 am


"Aaahhh... auw!! Opzij..!"
"Ow, wijffie toch, hebben ze je zo te pakken gehad?"
"Ahh.. beesten zijn het. Allemaal! Auwauw.."
"Ah gut, ga maar even liggen hier. Laat eens zien. Mijn god, je bent helemaal rauw...!"
"Auwww.. Het brandt gewoon...!"
"Hier, ik smeer er even wat op... Zal ik anders de volgende ronde even doen?"
"Nee lieffie, jij was gisteren aan de beurt....aaahhhh..!"
"Geeft niet, het gaat wel weer... Kijk eens, een lekker koud kompres!"
"Aaahhh.... ja, da's lekker..."
"Eikels! Hoe kun je zo'n massagesalon als dit nou laten runnen..."
"Aaaahhhh..."
"... door iemand die in z'n vorige tent Onbeperkt Spareribs serveerde..!"

Vandaag is rood...

Woensdag 09 April 2014 at 07:03 am


Bij absolute eerlijkheid behoort het ontbreken van schroom om dingen te bekennen. Dus bij deze: ik val enorm op roodharige vrouwen. Dus niet een beetje omkijken en een wenkbrauw optrekken, maar totale hormonale onbalans. Heeft ze dan ook nog eens een melkblank huidje, geheel of gedeeltelijk bedekt met sproeten, dan houden alleen intensieve meditaties met een per definitie aseksuele focus op Caroline Tensen me nog weg van acute zedendelinquentie.

Je zou verwachten dan zo'n bekentenis ernstige zieleroerselen teweeg zou brengen bij mijn Lief, die wel vage sproetjes heeft maar ook donkerblond haar. Dat valt echter enorm mee, zij heeft gelukkig heel goed door dat mijn relationele stabiliteit echt niet wordt ondermijnd door de eerste de beste genetisch bepaalde pigmentafwijking. In die zin is er meer voor nodig dan een aanval van rauwe lust mijnerzijds om haar van de kook te brengen. Ik ben dan ook een gelukkig mens.

Wat ik zelf dan weer wel bijzonder vind, is dat mijn voorkeur voor een bepaald type een zekere verschuiving kent. Als jonge puber was mijn vrouwelijk ideaalbeeld gebaseerd op het type Farrah Fawcett, dus lang blond haar, een intensief gebronsd velletje, voldoende gebit om een paard in een depressie te jagen en -als eigen additief- de toenmalige jopen van de huidige Conny Breukhoven. Daarna volgde een reeks verschuivingen langs ranke latino's, gewelfde negerinnen, wulpse indo's, voluptueuze mediterraansen en nog een handvol andere fenotypes. Wanneer de eerste roodhaar in zicht kwam is me onduidelijk, wel kan ik me nog herinneren dat de eerste lichamelijke roerselen plaatsvonden bij de zoveelste re-run van 'Little House on the Prairie', en dan met name in de seizoenen dat de hoofdpersonage duidelijk aan vormgeving begon te winnen. Toen ik daarna de gewoonte ontwikkelde om iedere Nicole Kidman-film minstens twee maal achter elkaar geheel uit te kijken, werd het me duidelijk: ik viel op rood.

Op zich geloof ik in de onschuld van het verschijnsel. Los van af en toe een sporadische rode waas heb ik er totaal geen last van. Ik heb er zelfs voor mezelf een theorie over ontwikkeld: mannen ontwikkelen een voorkeur voor een bepaald menstype vanuit een onderbewuste sturing om de meest optimale bloedlijn te ontwikkelen. Als uit deze focus geen daadwerkelijke voortplanting plaatsvindt, verschuift de interesse na verloop van tijd onbewust naar het 'next best' type, totdat uiteindelijk het hele scala aan uiterlijke verschijningsvormen aan de beurt is geweest.

Moeten mijn roodharige lezertjes zich nu zorgen gaan maken? Neen. Zie dit verhaal vooral als een uitleg waarom ik bij ontmoetingen soms wat wazig kijk. Verdere aanstoot is niet nodig, mijn Lief en ik hebben reeds lang geleden besloten dat er geen verdere behoefte bestaat om ons geslacht verder uit te breiden.

Toch zijn er wel dingen waar ik me een beetje zorgen om maak. In de loop van vorig jaar ontwikkelde ik een collegiaal contact met een jongedame wiens gezichtje eruit ziet alsof ze per ongeluk een strijker in een pot menie heeft laten vallen. En ondanks dat haar kapsel eerder ebben dan kastanje is, merk ik dat mijn interne woelingen met betrekking tot dit type ongewoon heftig zijn. Ik moet dan ook tot mijn verbazing constateren dat mijn voorkeurstype niet verschuift, maar zich uitbreidt!

Dat lijkt totaal onschuldig, maar stel je voor dat ik straks bij de aanblik van ieder type vrouw totaal van de leg raak? Dat zou dan nog wel eens een onrustige oude dag voor me kunnen gaan worden!

Gelukkig heb ik dan altijd mijn Lief nog, die niet alleen onvoorwaardelijk van mij houdt, maar die ook nog eens bijzonder handig is met papier, lijm en schaar. Mocht het echt totaal uit de hand dreigen te lopen, dan weet ik zeker dat ze bereid en in staat is om een mooi fotoplakboek van Caroline Tensen voor me te fabriceren.